Στην αρχαιότητα η Μεθώνη ήταν γνωστή με το όνομα Πήδασος.
Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους η πόλη κερδίζει την αυτονομία της από τον αυτοκράτορα Τραϊανό. Κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο το λιμάνι της Μεθώνης γνωρίζει μεγάλη ακμή ως εμπορικό κέντρο και σταθμός ανεφοδιασμού των πλοίων.
Η Μεθώνη το 1204 καταλαμβάνεται από τους Φράγκους. Η φραγκοκρατία θα διαρκέσει ως το 1206, οπότε καταλαμβάνεται από τους Ενετούς.
Το 1500 μετά από αιματηρή πολιορκία, καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς. Η πρώτη περίοδος της Τουρκοκρατίας θα διαρκέσει ως το 1686 όταν η πόλη πολιορκήθηκε από τον Μοροζίνι και επανήλθε στην κατοχή των Βενετών. Το 1715 οι Οθωμανοί γίνονται για δεύτερη φορά κάτοχοι της Μεθώνης.
Το 1825 γίνεται η περίφημη απόβαση του Ιμπραήμ στη Μεθώνη. Οι Αιγύπτιοι του Ιμπραήμ θα παραδοθούν το 1828 στο γαλλικό εκστρατευτικό σώμα του οποίου ηγείτο ο στρατηγός Μαιζών. Ο οικισμός τότε μεταφέρεται εκτός των τειχών και γίνεται το ρυμοτομικό σχέδιο της πόλης. Από τότε, το ξακουστό κάστρο της Μεθώνης - που για αιώνες υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα της Μεσογείου - ερημώνεται. Στις μέρες μας είναι πόλος ελξης για τους επισκέπτες, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα κάστρα της Ελλάδας.
